50 پیاس میانمار

زبان رسمی : 

برمه‏اي ( رسمي؛ 80% )، كارن، مون، شان، كاچين

نوع حکومت : 

رژیم نظامی

مذهب :

بودايي ( 68% )

واحد پول :

کیات(Kyat)

عضویت :

سازمان ملل متحد

جمعیت :

42.720.196نفر (July 2004 est.)

روز استقلال :

شهرهای عمده :

ماندالاي, مولمين, باگو, باسين, تائنگي

امید طول عمر :

60 سال

رشد سالانه جمعیت :

0.47 درصد (July 2004 est.)

نژاد :

مساحت :

678.500 کیلومتر مربع

خط ساحلی :

1.930کیلومتر

مختصات جغرافیایی :

22 درجه شمالی و 98 درجه شرقی

حکومت :

قدرت در اختيار « شوراي ملي برقراري نظم و قانون » است كه 19 عضو دارد و رئيس آن رهبر كشور است. قانون اساسي ماده‏اي دارد كه طبق آن مجمعي 489 نفره از حق انتخاب شوراي وزيران و شوراي كشور، كه رئيس آن رهبر كشور خواهد بود، برخوردار است. در آوريل 1992 طرحي دربارة قانون اساسي ارائه گرديد. در مه 1990 انتخابات چندحزبي برگذار شد ولي شوراي مليِ برقراري نظم وقانون كه متشكل از نظاميان است، از انتقال قدرت به « اتحادية ملي براي دموكراسي » كه اكثريت رأي را كسب كرده بود امتناع كرد.  حزب عمدة سياسي ديگر كه از پشتيباني نظاميان برخوردار است, حزب وحدت ملي است.

آموزش :

ميزان باسوادي : 6/80% ( 1990 ). سنين تحصيل اجباري : ( فرضاَ ) 5 تا 10 سال. تعداد دانشگاه : 3.

دفاع : 

كل نيروهاي مسلح : 280،000 ( 1991 ) به‏علاوة 50،000 شبه نظامي « نيروي پليس خلق » و 35،000 ميليشياي خلق. خدمت سربازي : ندارد.

جغرافیا : 

شمال و غرب ميانمار كوهستاني است. در شرق و امتداد مرز تايلند فلات‏ شان جاي دارد. مركز و جنوب كشور متشكل از زمينهاي پست استوايي است.  رودهاي مهم : ايراوادي، سيتانگ، مِكونگ.  بلندترين نقطه : قلة هكاكا بورازي، 5881 متر.  آب و هوا : آب وهواي برمه استوايي است، و از مه تا اكتبر درمعرض بارانهاي موسمي قرار مي‏گيرد كه در جنوب، بارندگي تا 5،000 ميلي‏متر مي‏رسد.

اقتصاد : 

برمه از لحاظ كشاورزي، چوب و مواد معدني غني است، ولي به دليل ارتباطات ضعيف، عدم توسعه و شورشهاي جدي از سوي تعدادي از اقليتهاي قومي، اين كشور از سودبردن از منابعش ناتوان بوده است. حدود 80% نيروي كار به زراعت معيشتي مي‏پردازد.

تاریخ معاصر : 

ميانمار كه از هند تحت سلطة بريتانيا در 1937 جدا گشت، در جنگ جهاني دوم به ميدان جنگ نيروهاي بريتانيا و ژاپن مبدل شد. ميانمار به عنوان كشوري مستقل از جامعة كشورهاي مشترك‏المنافع كناره‏گيري كرد، و به ويژه پس از كودتاي ژنرال اونه‏وين در 1962 تماس‏هاي خارجي را به حداقل رساند. تلاش‏هاي پي‏گير مسلحانه براي كسب خودمختاري از سوي اقليتهاي غيربرمه‏اي نقش ارتش را تقويت كرده است. از 1988 تا 1989 تظاهرات براي دموكراسي، حكومت نظاميان را به مخاطره انداخت، ولي اين تظاهرات سركوب شد. به دنبال انتخابات چند حزبي 1990 نظاميان از قدرت دست نكشيدند و اعضاي مهم اتحاد ملي براي دموكراسي و از آن جمله رهبر اين حزب آئونگ سان سوكي را بازداشت كردند و يا تحت محدوديتهايي قرار دادند. در دهة 1990 نظاميان فعاليتشان را بر ضد جدايي طلبان با موفقيت افزايش دادند.

به نقل از تبیان