50 میلیارد دلار زیمباوه

کیفیت:بانکی

نام رسمی کشور :

جمهوري زيمباوه

(Republic of Zimbabwe) پایتخت : 

هراره (سالزبري سابق)

زبان رسمی : 

انگليسي (رسمي) ، شونا ، اندِبِله.

نوع حکومت : 

جمهوري

واحد پول :

دلار زیمباوه(Zimbabwean Dollar)

عضویت :

: ‌سازمان ملل متحد ، جامعه‌ي كشورهاي مشترك المنافع ، سازمان وحد افريقا ، كنفرانس هماهنگي توسعه در جنوب افريقا .

جمعیت :

12,671,860 نفر (July 2004 est.)

روز استقلال :

شهرهای عمده :

بولاوايو, چيتونگ ويزا, گوئلو, موتاره

امید طول عمر :

63 سال

رشد سالانه جمعیت :

0.68% درصد (July 2004 est.)

نژاد :

مساحت :

390,580 کیلومتر مربع

خط ساحلی :

خط ساحلی ندارد

مختصات جغرافیایی :

20 درجه جنوبی و 30 درجه شرقی

حکومت :

مجمع ملي با 150 عضو متشكل است از 1210 نماينده كه با رأي تمامي افراد بالغ به طور مستقيم و براي شش سال انتخاب مي شوند ، 10 رئيس قبيله و 8 فرماندار منتصب استان اين مجمع رئيس جمهور را براي دوره اي شش ساله انتخاب مي كند .  حزب اتحاد ملي افريقايي زيمبابوه نقش اصلي دارد ، هر چند احزاب ديگر – از جمله جنبش اتحاد زيمبابوه- اجازه‌ي فعاليت دارند .

آموزش :

ميزان با سوادي : 9/66% (1990). سنين تحصيل اجباري :‌ (فرضاً) 7 تا14 سال . تعداد دانشگاه : 1.

دفاع : 

كل نيروهاي مسلح : 54.600 (1991). خدمت سربازي :‌ 1 سال .

جغرافیا : 

مركز زيمبابوه متشكل است از رشته كوه هايوِلد كه تا حدود 1200 الي 1500 متر ارتفاع دارد . در جنوب غرب و شمال شرق هايوِلد فلاتهاي ميدل ولد و لو ولد جاي دارد .  رودهاي مهم : زامبِزي ، ليمپوپو ، سابي .  بلندترين نقطه : قله‌ي اينيانگاني ، 2592 متر .  آب و هوا :‌ آب و هوا در زمين هاي پست استوايي و در ارتفاعات نيمه استوايي است . از ژوئن تا سپتامبر فصل خشك مشخصي وجود دارد .

اقتصاد : 

كشاورزي حدود دو سوم نيروي كار را در بر دارد . تنباكو ، نيشكر ، پنبه ، گندم و ذرت ، هم صادر مي شود و هم اساس صنايع آماده سازي را تشكيل مي دهد . منابع طبيعي شامل زغال سنگ ، طلا ، پنبه‌ي كوهي و نيكل است .

تاریخ معاصر : 

از دهه‌ي 1830 اين منطقه را شكارچيان ، مبلغان مذهبي و جويندگان معدن بريتانيايي و بوئر مورد نفوذ قرار دادند . در دهه‌ي 1830 اين منطقه به اشغال «شركت افريقاي جنوبي بريتانيا»‌ي سِسيل رودز در آمد . ارتفاعات ناحيه اي كه بعد ها رودزياي جنوبي خوانده شده به اسكان كشاورزان سفيد پوستي در آمد كه افريقاييها را از زمين محروم و آنان را به نيروي كار ارازن تبديل كردند . در 1923 بريتانيا اداره‌ي اين سرزمين را از شركت تحويل گرفت و به مهاجران سفيد پوست خودگرداني اعطا كرد . پس از جنگ جهاني دوم مهاجرت از بريتانيا و افريقاي جنوبي افزايش يافت ، ولي نسبت جمعيت افريقايي به سفيد پوست هنوز بيش از 20 به 1 بود . تبعيض نژادي موجب تحريك ملي گرايي افريقايي در آغاز به رهبري جاشوا نكومو ( متولد 1917) گرديد . در 1953 رودزياي جنوبي – با رودزياي شمالي (زامبيا) و نياسالند (مالاوي)- فدراسيون افرياقاي مركزي را تشكيل نداد . زماني كه اين فدراسيون منحل شد (1963) بريتانيا از اعطاي استقلال به گردانندگان سفيد پوست رودزياي جنوبي بدون پيشرفت به سوي حكومت اكثريت سرباز زد . در 1965 حكومت سفيد پوستان به رهبري يان سميت (متولد 1919) به طور يك جانبه اعلام استقلال كرد و نام كشور را به روزيا تغيير داد . مخالفت داخلي سركوب شد و بر تحريكهاي اقتصادي بين المللي غلبه گرديد ولي جنگهاي چريكي از سوي ملي گرايان افريقايي در دهه‌ي 1970 به طور روز افزوني مؤثر افتاد . در 1979 اسميت مجبور به قبول حكومت اكثريت شد ، ولي قانون اساسي كه ارائه كرد نه براي اتحاد خلق افريقايي زيمبابوه (ZAPU) به رهبري جاشوا نكومو و نه براي اتحاد ملي افريقايي زيمبابوه (ZANU) به رهبري رابرت موگابه (متولد 1928) قابل قبول بود . كليه‌ي طرفين به منظور دست يابي به حل و فصل امور با برقراري مجدد و كوتاه مدت حكومت بريتانيا موافقت كردند . در 1980 اتحاد ملي افريقايي زيمبابوه به رهبري موگابه كشور را به استقلال رساند در 1987 ZANU و ZAPU سرانجام با ادغام موافقت كردند و عملاً حكومت تك حزبي را برقرار ساختند ، هر چند پيشنهاد ايجاد نظام تك حزبي رسمي معوق شده است.

به نقل از تبیان