20 پزو دومینیکن

کیفیت:بانکی

جنس:پلیمر

جمهوری دمکراتیک دومینیکن کشوری در دریای کارائیب، در آمریکا جنوبی است که پیش از این مستعمره اسپانیا بود.

این کشور با هائیتی هم‌مرز است و در نزدیکی کوبا، جامائیکا و پورتوریکو قرار دارد.

دومینیکن اولین سرزمینی در قاره آمریکا است که اروپایی‌ها در آن استقرار یافتند و پایتخت آن، سنت دومینگو نیز اولین پایتخت مستعمراتی در این قاره است.

دومینیکن در جزیره ایسپانیولا قرار دارد که کریستف کلمب در سال 1492 آن را مستقیما تحت حاکمیت اسپانیا اعلام کرد.

در سال 1795 و در پی نبردهای اسپانیا با جمهوری تازه تاسیس فرانسه اسپانیا اداره سانتو دومینگو را طبق قرار داد باسل به فرانسویان واگذار کرد.

در سال 1808 مقارن با حمله ناپلئون به اسپانیا، سفید پوستان سانتو دومینگو علیه حاکمیت فرانسه در جزیره ایسپانیولا قیام کردند و با کمک بریتانیا که در آن زمان از متحدان اسپانیا بود و هاییتی، مجددا اداره سانتو دومینگو را به اسپانیایی‌ها بازگرداندند.

در سال 1820 یکی از فرمانداران سابق اسپانیا در دومینیکن استقلال این کشور از استعمار اسپانیا را اعلام کرد. اما عمر استقلال دومینیکن چندان طولانی نبود و 9 ماه بعد نیرو‌های هاییتی به دومینیکن حمله کردند و این منطقه را تحت تصرف خود درآوردند.

در سال 1838 تلاش‌ها مجددا برای استقلال دومینیکن بالا گرفت و در نهایت با تشکیل انجمن‌های مخفی و پیگیری مبارزات برای کسب استقلال، دومینیکن در سال 1844 از هاییتی استقلال یافت و در نوامبر همین سال نیز اولین قانون اساسی دومینیکن تدوین شد.

سیاست در دومینیکن

جمهوری دومینیکن دارای یک نظام دموکراسی است که در آن قوای ملی به سه شاخه مستقل مجریه، مقننه و قضاییه تقسیم شده‌اند.

رییس جمهور دومینیکن اعضای کابینه را تعیین می‌کند و قوانین مصوب قوه مقننه را اجرا می‌کند و فرمانده کل نیرو‌های مسلح جمهوری دومینیکن محسوب می‌شود.

رییس جمهور و معاون رییس جمهور با رای مستقیم مردم به مدت چهار سال انتخاب می‌شوند. قوه مقننه متشکل از یک کنگره است که این کنگره نیز به نوبه خود دارای دو مجلس است. مجلس سنا با 32 عضو و مجلس نمایندگان با 178 کرسی.

جمهوری دومینیکن دارای یک نظام چند حزبی است و انتخابات ملی در این کشور هر دو سال یک بار به تناوب میان انتخابات ریاست جمهوری و شهرداری‌ها برگزار می‌شود.

ناظران بین‌المللی می‌گویند از سال 1996 انتخابات در جمهوری دومینیکن به طور آزادانه و منصفانه برگزار شده‌اند. هیات مرکزی انتخابات بر روند گزینش در جمهوری دومینیکن نظارت دارد. اعضای این هیات برای یک دوره چهار ساله از سوی مجلس سنا انتخاب می‌شوند.

هیات انتخابات جمهوری دومینیکن در واقع تصمیم نهایی را درباره انتخابات ملی می‌گیرد.
بر اساس اصلاحات ایجاد شده در قانون اساسی جمهوری دومینیکن در سال 1994 دادگاه عالی جمهوری دومینیکن دارای 16 عضو است که از سوی شورای ملی قضایی انتخاب می‌شوند.

اعضای این شورا نیز مرکب از رییس جمهور، روسای مجلسین سنا و نمایندگان، رییس دادگاه عالی و یکی از اعضای مخالف دولت است.

اقتصاد در دومینیکن

تولید ناخالص داخلی در این کشور 4/85 میلیارد دلار است. سه میلیون و 986 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در این کشور 5/15درصد است. 2/42 درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم در دومینیکن 8/5 درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل نیکل آهن، شکر، طلا، نقره، قهوه، کاکائو، تنباکو، گوشت و کالاهای مصرفی است که به کشورهای آمریکا (7/72 درصد)،انگلیس(2/3 درصد) و بلژیک (4/2 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل مواد غذایی، نفت، پنبه، مواد شیمیایی و دارویی است که از کشورهای آمریکا (9/46درصد)، ونزوئلا (4/8درصد)،کلمبیا (3/6 درصد)ومکزیک(7/5 درصد) وارد می‌شود.

مردم دومینیکن

جمعیت این کشور حدود 9 میلیون و 507 هزار نفر با میانگین سنی 25 سال است. امید به زندگی برای زنان 75 و برای مردان 72 سال است.

1/7درصد از بزرگسالان این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 95 درصد از مردم این کشور مسیحی کاتولیک هستند. زبان رسمی در دومینیکن اسپانیایی است.

ارتباطات در دومینیکن

در این کشور 897 هزار خط تلفن ثابت و چهار میلیون و 606 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

دومینیکن 81 هزار و 218 میزبان اینترنتی و یک میلیون و 232 هزار کاربر اینترنت دارد.

به نقل از همشهری آنلاین